Hoge erfenisbelastingen en rechtvaardigheid

Zijn hoge erfenisbelastingen ‘fair’? Kinderen opvoeden in staatsinstellingen zou de samenleving dan wellicht pas echt rechtvaardig maken.

De SP.a pakt uit met een voorstel tot hervorming van de erfbelasting. Om Gwendolyn Rutten op te jutten, beroept Joël De Ceulaer zich op twitter bij zijn pleidooi voor erfenisbelastingen op ‘het liberalisme’. Eén van de vele tweets die hij er aan besteedde: “Nog een academicus die weet wat het liberalisme betekent. Nu nog een liberale politicus en we zijn er! #hoopdoetleven” (De academicus waar hij naar verwijst, heet Paul De Grauwe.) De versie van het liberalisme die de mens ziet als een van gisteren en morgen losgesneden enkeling, zal zware erfenistaksen wellicht toejuichen. Een linkse individualist als JDC zal zich daar wel een beetje in kunnen herkennen. Noem mij dan maar conservatief.

 

De Ceulaer ging ook de ‘rechtvaardigheidstoer’ op. Hij tweette “Qua erfenissen misschien toch even aanstippen dat zélfs The Economist (!!!!!!) onlangs schreef dat overgeërfd kapitaal een kolossale ongelijkmaker is en dat erfenistaks derhalve weliswaar “hated”, maar vooral “fair” is. #justsaying”, waarop wat later volgde “Vanuit het standpunt van de schenker is een erfenis perfect begrijpelijk. Vanuit het standpunt van de ontvanger is een erfenis ten diepste onrechtvaardig.” Welke betekenis hebben woorden nog, reageerde ik op twitter, als hetgeen kinderen erven van ouders 'onrechtvaardig' ('ten diepste' zowaar) kan genoemd worden.  

 

Dat socialisten zware erfbelastingen willen invoeren, lijkt in elk geval logisch. Ze belasten gewoon graag om dan te kunnen herverdelen. Ze doen dat ‘onderweg’, tijdens het leven, en wat na die fiscale onteigeningsrondes op ‘het eind’ overblijft, wordt ook nog eens weggeschoren. Zo veel mogelijk voor vadertje staat, klinkt de redenering, want die weet zoveel beter hoe geld goed besteed wordt. Je kan er voor of tegen zijn, maar het duidt alvast op samenhangend denken.

 

Maar hoge erflasten zouden dus ook gewoon objectief en aantoonbaar een zaak van ‘rechtvaardigheid’ zijn. Ik lees vandaag in De Morgen bij blogger Andreas Tirez: “Bovendien heeft de ontvanger van een erfenis hieraan geen enkele verdienste. Het is dus rechtvaardig om erfenissen sterk te belasten.”

 

Hij verklaart het grote verschil in opvatting over erfenistaksen als volgt: “Maar de voornaamste reden voor de sterke tegenstand tegen hogere erfbelastingen is volgens mij dat economen en filosofen <die daar voor pleiten-nvpdr> de maatschappij als een geheel van individuen bekijken. Ouders hebben hier een fundamenteel andere kijk op. Voor de meeste ouders is het welzijn van hun kinderen minstens zo belangrijk als het eigen welzijn. De individuele kijk van economen en filosofen op de ouder-kindrelatie (en andere relaties) botst daarmee.”

 


Ouders en kinderen; het zijn voor die pleitbezorgers van hoge erfbelastingen eigenlijk toevallige voorbijgangers die niets met elkaar te maken hebben.


 

  

Tirez verwoordt hier perfect hoe wereldvreemd die ‘economen en filosofen’ zijn, al mag ik hopen dat hij veralgemeent en dat tenminste sommige economen en filosofen wel eens uit het venstertje van hun ivoren toren kijken om de samenleving te beschouwen zoals ze is en niet zoals ze in hun theoretische gedachtelaboratorium (hoort te) zijn.

 

Ouders en kinderen; het zijn voor die pleitbezorgers van hoge erfbelastingen eigenlijk toevallige voorbijgangers die niets met elkaar te maken hebben. Een spaarcentje opzij houden voor de achtergeblevenen wordt in die logica ‘onrechtvaardig’, want anderen hebben er blijkbaar evenveel recht op.

 

Catalogeren we het dan als ‘rechtvaardig’ om alles over de balk te smijten en er zeker voor te zorgen dat de rekeningen leeg zijn bij overlijden? Die ‘liberale’ pleitbezorgers voor hoge erflasten stimuleren zo’n gedrag de facto en beperken daarmee de keuzevrijheid van de burger om zelf te beslissen wat met het eigen geld te doen. Weinig liberaal, toch?

 

Overigens, je kan ook rechtlijnig verder gaan: welke verdienste heeft een mens aan talent voor ondernemen, beleggen, voetballen of zingen; aan het verstand om een lucratieve uitvinding te doen of een succesrijk boek te schrijven; aan het winnen van de lotto; jawel, zelfs aan de discipline om hard te werken en veel te sparen? Wegbelasten die inkomsten dus, ter bestrijding van de ongelijkheid naar de logica “als je er geen verdienste aan hebt, is het rechtvaardig om het inkomen sterk te belasten”. En laat de overheid dan beslissen wat er met die opbrengsten gebeurt, in naam van het liberalisme desnoods.

 

Als je er zo over nadenkt vormt de opvoeding van kinderen in het eigen gezin nog zo’n ‘kolossale ongelijkmaker’. “Vanuit het standpunt van het kind is een goede opvoeding ten diepste onrechtvaardig”, zou Joël De Ceulaer kunnen opmerken. Het opvoeden van kinderen in staatsinstellingen, ver weg van de eigen haard, zou de samenleving nog een stuk rechtvaardiger maken.

 


 

 

Hier geplaatst op 16 februari 2018. 

 

Foto: Toevallige ontmoeting in de vijver tussen onbekenden © Peter De Roover – Den Haag

 

TIP: Dankzij internet kunnen wij ook veel mensen bereiken buiten de klassieke media om. Help daarbij en deel dit artikel. Gewoon op de knop hieronder drukken.

Share this
delen