Over Pontius Pilatus en vrouwenrechten

Wanneer een land als Saoedi-Arabië lid wordt van de VN-vrouwenrechtencommissie dan lijkt dat voor ons op een slechte grap; blijkt dan nog dat België voor dat lidmaatschap stemde, dan vechten ongeloof en verbijstering om de eerste plaats. Begrijpelijk uiteraard en toch ging het debat in de Kamer bij de meeste fracties aan de essentie voorbij.

Ergens in het overvolle organogram van de Verenigde Naties prijkt de vrouwenrechtencommissie waarover het de voorbije dagen veelvuldig ging. Wie er wat over wil leren, komt op internet ruim aan zijn trekken. Die VN verenigt vandaag 193 landenleden en daar zit het vreemdste pluimage tussen. Dat is ook nadrukkelijk de bedoeling trouwens want die club heeft de uitgesproken ambitie alle landen te bundelen. Commissies in de schoot van de VN, zoals die over de vrouwenrechten, worden zeer secuur samengesteld, de facto op basis van een soort rolbeurt met een afgewogen verdeling op wereldregionaal niveau. Daar komen uiteraard ook al die leden aan bod.

 

De afbakening Azië-Pacific mag 11 leden voorstellen en dit keer vonden de landen van die regio dat  Saoedi-Arabië aan de beurt was om te zetelen in die vrouwenrechtencommissie. Iran zit er overigens al in, nog tot 2019, net zoals België dat één van de acht zitjes voor de categorie West-Europa en de rest vult. Onze vertegenwoordigers komen daar in de wandelgangen ook collega’s tegen uit bijvoorbeeld Bahrein, Congo of Eritrea; allemaal even druk doende met het bevorderen van de vrouwenrechten.

 

Normaal worden de door de regio’s ingediende lijstjes gewoon overgenomen. Dat veroorzaakt nooit enige heisa maar dit keer vroegen de Verenigde Staten wel een stemming in de bevoegde Economische en Sociale Raad van de Verenigde Naties, waar België ook deel van uitmaakt. Van de 54 stemgerechtigde landen stemden er slechts 7 tegen dat Saoedische lidmaatschap en dus haalde dat land probleemloos het vereiste quorum. België bleek niet bij de neen-stemmers te zitten en toen gingen de poppen aan het dansen.

 

De verontwaardiging die daarna opwelde is meer dan begrijpelijk. Een automatisme is een automatisme en daar is nog mee te leven. Maar gedwongen worden om ook nog eens nadrukkelijk het licht op groen te zetten voor een land als Saoedi-Arabië wanneer het een vrouwenrechtencommissie betreft? Dat breekt door een gevoelsgrens die wij niet willen overschrijden. Een gezamenlijk ‘neen’ van de EU-lidstaten bij een stemming was dan ook een stuk comfortabeler geweest.

 


De wereldomvattende Verenigde Naties biedt geen knusse plek vol nestwarmte.


 

Nu tonen de cijfers natuurlijk wel aan dat België (en zelfs de EU) niet eens een verschil had kunnen maken. Ook met 8 tegenstemmen in plaats van 7 op 54 werd Saoedi-Arabië probleemloos geschikt geacht voor de vrouwenrechtenklus. Maar dan was er amper gereageerd want we zouden tenminste ons geweten gesust hebben, ook al bleef het resultaat krek hetzelfde. Pontius Pilatus deed het ons lang geleden voor; wie de handen kan dompelen in een teiltje onschuld, waant zich graag van de taak gekweten. Pontius Pilatus helpt zo dikwijls het leven leefbaar te houden.

 

Het is echter een vreemde vaststelling dat velen blijkbaar pas de voorbije dagen wakker zijn geworden in de reële wereld. Was het dan echt een schok vast te stellen dat die inderdaad niet alleen bestaat uit landen die onze visie op mensen- en dus ook vrouwenrechten (helemaal) delen? Wij noemen allerhande rechten graag Universeel maar daarmee maken we alleen maar onszelf wat wijs. (Ik schreef er ooit dit stukje over.) Zo’n sociëteit van gelijkgezinden, dat zou Europese Unie kunnen heten, of, meer waarschijnlijk, Benelux, of misschien gewoon huiskamer. De wereldomvattende Verenigde Naties biedt alvast niet dergelijke knusse plek vol nestwarmte.

 

Pontius Pilatus imiteren is één zaak. De vraag stellen én beantwoorden hoe we met de realiteit omspringen een andere. Zal de verkiezing van Saoedi-Arabië in die commissie een impact hebben op de rechten van de vrouwen in ons land en elders? Sommige tussenkomsten in de Kamer donderdag wekten bijna de indruk dat vrouwen binnenkort overal hun rijbewijs mogen inleveren.

 


Onze ambities zijn best bescheiden in dit soort zaken maar hopelijk reiken ze verder dan de zoektocht naar een kommetje onschuld om de handen in te deppen.


 

Daarover kan geen enkel misverstand bestaan en daarom zette ik woensdag bij enkele krantenjournalisten en donderdag op de radio dat puntje snel op de i:  "Een vrouwenrechtencommissie waar Saudi-Arabië mee de pen voert, kan voor ons geen enkele betekenis hebben. Dat kan voor ons geen maatstaf worden en zijn voor vrouwenrechten. Wat daarin gezegd wordt, kunnen we wat ons betreft verticaal klasseren."

 

Die commissie kan hier, bij ons, geen nuttige boodschap brengen. Punt aan de lijn. De impact op de vrouwenrechten zal dus hier nul zijn, zoals dat ook het geval was met Iran, Eritrea of Congo als lid van die commissie. Die boodschap is eigenlijk veel belangrijker dan de vraag of wij de minderheid tegen Saoedi-Arabië met een eenheid hebben vergroot of niet.

 

Heeft die vrouwenrechtencommissie dan geen enkele draagwijdte? Instellingen op wereldschaal kunnen zelden bogen op een indrukwekkend palmares en als er al iets lukt, dan is dat doorgaans zeer bescheiden. De wereldgemeenschap blijkt nu eenmaal zelden een gemeenschap. De vaststelling is droef maar daarom niet minder waar.

 

Wanneer deze vrouwenrechtencommissie, mét Saoedi-Arabië mee aan het roer, er toch in slaagt enige invloed uit te oefenen, dan kan dat voor de vrouwen in Saoedi-Arabië uiteraard alleen positief zijn. Dat is de argumentatie van de verdedigers van dat lidmaatschap, waar ook Amnesty International zich voorzichtig bij aansluit. We maken ons daarover best niet teveel illusies maar hoop doet leven. Slechter zal de toestand van de vrouwenrechten op het Arabische schiereiland er alleszins niet door worden en elke winst, hoe klein ook, blijft winst.

 

Er schuilt niet alleen tenminste een stukje Pontius Pilatus in elk van ons, we zijn in het diepst van onze gedachten ook graag missionarissen die de goede boodschap wereldwijd willen uitdragen en, als het even kan, opleggen. Uiteraard is het dan zuur vast te stellen hoe flinterdun de wereldwijde consensus is over wat wij ervaren als basisrechten of de invulling daarvan.

 

Onze ambities zijn dan ook best bescheiden in dit soort zaken. Maar laat ze alleszins verder reiken dan de zoektocht naar een kommetje onschuld om de handen in te deppen.

 

 


 

Hier geplaatst op 28 april 2017.

 

Foto: op zoek naar emancipatie

 

TIP: Dankzij internet kunnen wij ook veel mensen bereiken buiten de klassieke media om. Help daarbij en deel dit artikel. Gewoon op de knop hieronder drukken.

 

LEESTIP: Belangstelling voor de selectie van mijn schrijfsels uit 2016? Stort 19,95 euro (verzending inbegrepen) op rekeningnummer BE52 4143 3177 6109 met vermelding van uw volledige adres en binnenkort liggen 226 blz. De Roover in uw bus

 

 

 

Share this
delen