Geen kind ontkomt er aan want ze wordt gesteld, niet één maal, geen twee keer, veelvuldig, te pas en te onpas, thuis, op school, op familiefeesten, de niet te ontwijken vraag wat je later gaat worden.

Morgen zondag is het dag-op-dag 10 jaar geleden dat het land getroffen werd door een verschrikkelijke terreuraanslag.
 

Papa tekende gisterenavond present op de vernissage van mijn grote broer en ligt nu nog wat te ronken in zijn bed, dus laat ik het deze week maar van hem overnemen dan kan hij nog even blijven pitten. Tenslotte heb ik hem en mama vanochtend vroeg zelf wakker gemaakt voor mijn flesje, dus ik sta wat in het krijt.

Verbluffend; geen ander woord vat juister het gevoel dat ons overvalt bij het aanschouwen van de sterke staaltjes boerenbedrog die kunstmatige intelligentie vermag te produceren. Het beeld van uw moeder, de stem van uw geliefde, een mail van uw vertrouwde collega; ze wekken de indruk van authenticiteit maar dat is, ook al lijken ze op elkaar als twee druppels arachideolie, erg onzeker. Het beeld werd mogelijk digitaal samengesteld, de stem misschien, haast perfect nagebootst, de tekst wellicht machinaal gefabriceerd.

Maandag bestond het FIRM (Federaal Instituut voor de Rechten van de Mens) 5 jaar. Ik mocht hun verjaardagsfeest openen en gaf daarbij enkele aanzetten tot (zelf)reflectie:
 

Deze week weet een waterweg zich in deze mijmering te wringen, te weten de Rubicon, een prutsriviertje van amper 80 kilometer, bij Ravenna uitmondend in de Adriatische Zee. De machtige stroom die we Schelde noemen doorklieft ons landschap 350 kilometer lang. Dan spreken we uiteraard over een ander niveau genre Nijl, Amazone, Mississippi of Jenisej.

De schuld moet volkomen toegewezen aan het kleine schepsel dat zich nu ook alweer ruim acht maanden geleden een vaste plaats wist af te dwingen in ons huis en meer nog in die spier die ons bloed rondpompt dat deze rubriek steeds meer evolueerde tot kroniek der ontwikkelingen ener jonge spruit. Waar het hart van vol is, loopt de mijmering nu eenmaal van over; duid het een trotse vader niet euvel.

Latere kroniekschrijvers die de professionele vergissing begaan deze mijmeringen ongeraadpleegd te laten, zullen er over twisten tot in den treure. Hun vakbroeders die wel kennis nemen van deze onuitputtelijke bron zet ik bij deze graag op het enig juiste spoor om de kwestie correct te situeren.

‘Waarover ga ik mijmeren zondag?’ Die vraag wil zich wel eens mengen tussen andere besognes die me door de week onledig houden. Het plan dat deze week rijpende was, werd vannacht gedwarsboomd, toen mijn wedervaren nieuwe inspiratie opwekte.

Toen de nieuwjaarsklok luidde, zonk bij uw dienaar het besef in dat die 21e eeuw al voor een kwart thuishoort in de geschiedenisboeken. Nu, 32 dagen later, viel alreeds het laatste scheurkalenderblad van de eerste maand.