Geen hemelser geluid dan de gierende kreetjes van een peuter, daarbij met het mondje wijd open de verse melktandjes tonend. Scheetjes blazen op z’n buikje, daartegen hebben de lachspieren onzer spruit geen verweer. Het tutje klaar houden doch zelf in de mond steken, dat levert ook gewis onbedaarlijk gegibber op en vereist toch al een redenerinkje in dat kleine hersenpannetje. Mijn hoop dat ook deze telg met gevoel voor humor uitgerust de wereld instapt, durf ik nu reeds als voldaan beschouwen.
 

Ouders hebben de neiging de kwaliteiten hunner nakomelingen niet profijtig in te schatten en van die inschatting ruim kond te doen, wellicht omdat in de fierheid over de prestaties van de kinderen ook wel een serieuze schijf eigenliefde verborgen ligt. Als zoonlief goed tegen een bal trapt, is dat wellicht toch omdat hij vaders traptechniek mocht erven; wie de schoonheid van de dochter bezingt, brengt toch ook een ode aan moeders bekoorlijkheid.

Hebt u ook zo van die verschijnselen die uw bijzondere attentie wekken? Momenteel doet er zich één voor die mijn gemoedsrust toch elke keer weer een weinig aangrijpt, te weten het fenomeen volle maan.

Mocht Allerhoogste hierboven - ik bedoel echt hierboven en niet Hierboven - met hoofdletter geschreven staan, kon vermoed worden dat we een zondagochtend uit de goede oude tijd gingen beleven, toen we nog ter kerke togen, maar het woord wordt hier gehanteerd in een profane betekenis, al kleeft er aan elk streven naar hoger wel iets religieus.

Het is toch wat, elke week weer ‘iets’ vinden om over te mijmeren, of beter gezegd, om publiek over te mijmeren want ik weet niet hoe het bij u verloopt maar ondergetekende loopt eigenlijk voortdurend al mijmerend rond. Die gedachten zijn niet altijd rijp om breed te delen en gisterenavond had ik geen vermoeden waarover met u vandaag te mijmeren maar de zaterdagavond bracht raad want vrijwel voor onze deur, namelijk voor de deur onzer buurman, vond het nazomerse straatfeest plaats alwaar onze spruit zijn figuurlijk visitekaartje afgaf in de vorm van ongegeneerde bemoeizucht met alles wat bewoog of niet bewoog, zoals daar zijn ballen, inpakpapier, vouwstoeltjes, hondjes of speelgoed van andere kinderen.

U kent ze ook, van die heerlijke maar te schaarse momenten wanneer er niets noemenswaardig voorvalt en niets het verpozen hindert. De klok zou gelijkmatig de rustige stonde wegtikken, ware het niet dat er thuis geen tikkende klok hangt want de prangende kwestie of dergelijke muurversiering peis brengt dan wel de zenuwen tart, snijdt het koppel waarvan ik de helft uitmaak middendoor en dient dan ook best onaangeroerd te blijven, de huiselijke vrede ten bate.

Laten we het eens hebben over vallen, het fenomeen waarbij een gerezen lichaam weer ter aarde stort.

Kamervoorzitter Peter De Roover (N-VA) blijft erbij: 'Mijn voorstel om het aantal parlementsleden te verminderen heeft niets te maken met een besparingsoperatie of met het kaltstellen van de oppositie, maar juist met het versterken van het parlement. Dat is dringend nodig, want de instelling staat onder druk.'

Leeft er binnen de N-VA nog een streven naar afscheiding? Enkele weken voor de officiële hervatting van de werkzaamheden van het federale parlement beantwoordt de Kamervoorzitter die vraag. Hij geeft ons ook zijn kijk op het proces om de Senaat af te schaffen en op de moeilijke begrotingsonderhandelingen die de regering te wachten staan.

“Blijkbaar krijg je een hoop venijn over je heen als je het moederschap viert.” Het was op z’n zachtst gezegd een stormachtig weekje, ten huize De Roover-Van Doesburg. En toch heeft Peter De Roover (N-VA) als Kamervoorzitter nog wel andere katjes te geselen. De bloedrode begroting en de meer dan lastige onderhandelingen in het verschiet? “Dit is een economische oorlog. Iedereen zal zijn darlings moeten killen.”