Zoals u als trouwe medemijmeraar zeker reeds kon vaststellen, wil mijn jongste nazaat wel eens figureren in deze rubriek, soms heel centraal, dan weer in de marge en vandaag zal het een centrale rol zijn want ik mis het ventje en probeer dat gemis al schrijvend een weinig te lenigen.
 

Tenware een ander kwestie zich met niet te negeren aandrang opwierp zou ik deze week op het thema Vlaamse kust voortborduren na vorige keer het Nivea-gevoel aangesneden te hebben, niet zonder daarmee gelijksoortige sentimenten los te weken bij een aantal lezers-leeftijdsgenoten. Wel, geen te negeren aandrang wierp zich op.
 

Vrees niet, goede lezer dezer beschouwingen, dat uw dienaar toetrad tot het hem weinig passende gild der commerciële beïnvloeders, in het jargon ‘influencers’ genoemd. Vorige week zette wat hier geschreven stond een lezeres weliswaar aan tot de aanschaf van een door mij al mijmerend genoemd boek wat me dus formeel wel degelijk tot een beïnvloeder maakt maar laten we dit een sporadische uitloper noemen.
 

Met boeken kan je kleine mensjes niet vroeg genoeg vertrouwd maken me dunkt en als ik wel eens gerede twijfel durf uiten over het nut ener aankoop van weer een aanvulling op het ruime assortiment speeltuig dat onze kleine spruit reeds ten deel viel dan hoeft er op de aanschaf van lees- maar nu nog vertelmateriaal wat mij betreft geen zuinige maat te staan.
 

Het is u als even trouwe als aandachtige en toegewijde liefhebber van deze wekelijkse vingeroefening al wel opgevallen neem ik aan maar hier, ik bedoel hier thuis, loopt een dreumesje rond van ruim een jaar oud en die wil wel eens figureren in de zondagsmijmeringen, mijn dagelijkse inspiratiebron zijnde.

 

Als de aloude leus dat hoge bomen veel wind vangen op enige geldingskracht mag bogen, kan uw dienaar niet onder de vaststelling uit een boom te zijn van toch enig formaat, figuurlijk uiteraard. De wind van die beeldspraak doet zich voor in de vorm van reacties op sociale media en die dienen doorgaans niet eensluidend lovend genoemd te worden.

 

Op 11 juli vertelt Peter De Roover over het Kamervoorzitterschap, Vincent Van Quickenborne en de nood aan Vlaams zelfbestuur. 'Een hervormd België zal altijd het nadeel van de onzuiverheid hebben.'

‘Mijn macht is beperkt, maar binnen die contouren zet ik me ten volle in voor Vlaanderen en onze kiezers.’ Als voortrekker van de moderne Vlaamse Beweging blijft Peter De Roovers verhuis naar de vertrekken van de Belgische Kamervoorzitter ietwat vreemd overkomen. Vermoedelijk ook bij de voorzitter zelf, voor wie, zo is hij stellig, het ‘einddoel’ niet gewijzigd is. ‘Aan mijn overtuiging van de noodzaak aan Vlaams zelfbestuur is niets veranderd.’

“Mijn hart zou onmiddellijk ‘ja’ zeggen tegen nog een kind... Maar mijn hoofd is terughoudender.” Als voormalig fractievoorzitter en huidig Kamervoorzitter behoort Peter De Roover (64) tot de kopstukken van N-VA. Maar sinds 2021 is zijn relatie met burgemeester van Antwerpen Els van Doesburg (37), die 27 jaar jonger is, minstens even veelbesproken. Een gesprek met de man achter de burgermoeder van de Koekenstad over omgaan met kritiek, hun zoontje Marcel (1) en zijn andere zoon Wannes (33). “Hij was tien jaar toen ik van zijn moeder scheidde, Wannes was er toen meer voor mij dan ik voor hem.”

Wie het genot dezer rubriek aanvangt met een oogopslag naar de begeleidende foto zal daarop geen gevederd medeschepsel ontwaren en de titel dezer mijmering dan ook bevreemden.

Het ontbreken van dergelijke prent verklaart zichzelf als volgt.

Zo’n week dus.

Maandagavond jongensavond en zelfs jongensnacht. Voor mama staat een lange en stevige gemeenteraad op de altijd drukke maar nu waanzinnig gevulde agenda. De stad houdt haar weg van de kroost, tot diep in de nacht. De jongens genieten thuis van elkaar want als hij lacht, breekt de hele wereld open. Even de klaproosjes gaan groeten, ventje kittelen en ventje gibbert, knuffelen, laatste papje en bed in met een verhaaltje. In de heel vroege ochtend alweer het eerste flesje en daarna in de armen van papa de nacht afronden.